«اسکورت»؛ هیجان جاده‌های مرزی یا اقیانوسی از اغراق؟

به گزارش روز چهارشنبه سینما خراسان، داستان فیلم در حول محور یک سرباز پلیس می‌چرخد که برای تامین هزینه درمان دوستش، مجبور به قبول نقش «اسکورت» یک محموله قاچاق در مسیری پرخطر می‌شود. او در این مسیر با یک راننده شوتی زن همراه می‌شود و در این سفر، نه تنها با چالش‌های قانونی و خطرات جاده، بلکه با آزمون‌های اخلاقی نیز روبرو می‌گردد.

بدون شک، یکی از کلیدی‌ترین نقاط قوت «اسکورت»، بازی‌های بازیگران اصلی آن است. امیر جدیدی در نقش پلیسی که میان وظیفه و نیاز مالی گیر افتاده، و هدی زین‌العابدین در قامت راننده شوتی، شیمی بسیار خوبی از خود به نمایش می‌گذارند. سکانس‌های مشترک این دو، به‌خصوص در فضای محدود خودرو، بسیار باورپذیر و از نظر دراماتیک، تأثیرگذار طراحی شده است. حضور رضا کیانیان نیز به غنای بازیگری فیلم افزوده است.

پرداختن به پدیده «شوتی‌ها» و معضلات اجتماعی پیرامون آن، از ایده‌های تازه و قابل تقدیر فیلم به شمار می‌رود. همچنین، استفاده از تکنیک‌های صوتی و تصویری، به‌ویژه در ایجاد حس سرعت و تعلیق در جاده‌های مرزی، تلاش شده تا فضایی هیجان‌انگیز خلق شود.

با تمام این اوصاف، «اسکورت» در بخش‌هایی با چالش جدی روبروست. فیلم در برخی دقایق، از مسیر واقع‌گرایی (رئالیسم) فاصله گرفته و به سمت صحنه‌هایی با اغراق شدید در اکشن متمایل می‌شود. طراحی برخی از سکانس‌های تعقیب و گریز و شدت مبالغه‌آمیز حرکات خودروها، بیش از آنکه به یک درام پلیسیِ ملموس نزدیک باشد، به فضاهای فانتزی و غیرواقعی نزدیک شده است. این نوع برخورد با صحنه‌های هیجانی، باورپذیری مخاطب را نسبت به منطق داستان خدشه‌دار می‌کند. شخصیت‌پردازی‌ها نیز در برخی مواقع، در کشاکش این هیاهوی تصویری، از آن عمق روانی که در ابتدای فیلم نوید داده شده بود، دور می‌شوند.

«اسکورت» با تکیه بر بازی‌های قوی و ایده‌ای اجتماعی، پتانسیل تبدیل شدن به اثری جذاب را داشته است. اما کارگردان با انتخاب مسیر هیجانِ مبالغه‌آمیز بر واقع‌گرایی، نتوانسته از تمام ظرفیت‌های داستان و بازیگرانش بهره ببرد. این فیلم برای علاقه‌مند به ژانر اکشن-پلیسی جذاب است، اما کسانی که به‌دنبال یک روایت رئالیست و منطقی هستند، ممکن است با برخی از صحنه‌های اغراق‌آمیز آن مواجه شوند.